PDF PDF Print

Solidariteit: blijvende zorg voor elkaar

De eerste jaren van ons leven zijn wij voor alles afhankelijk van andere mensen. Voordat wij voor onszelf kunnen zorgen, wordt er voor ons gezorgd door ouders en andere mensen die ons liefhebben. Daarmee wordt duidelijk dat wij onszelf pas kunnen ontwikkelen omdat anderen zorg voor ons hebben zodat wij tot bloei kunnen komen.

 

Die zorg is wederkerig. Ook wij zijn op onze beurt weer verantwoordelijk voor de ontwikkeling en groei van anderen. Die verantwoordelijkheid gaat een mensenleven lang mee. Die verantwoordelijkheid laat zich ook niet beperken door landsgrenzen.

 

In het katholiek sociaal denken komt dit tot uitdrukking in het beginsel van solidariteit. God heeft ons lief. Wij worden op onze beurt opgeroepen om Hem lief te hebben met heel ons hart, ziel en verstand, en onze naaste als onszelf (Mat. 22, 37-39). Dit noemen we het dubbelgebod.

 

Solidariteit komt niet tot stand op grond van een of ander vaag gevoel van door de media opgewekt medelijden met mensen dichtbij of ver weg. Het gaat om een persoonlijk commitment van ieder mens om bij te dragen aan het algemeen welzijn van iedereen. Waarom? Paus Johannes Paulus II(1978-2005) vatte het kort en bondig samen: omdat wij werkelijk allen verantwoordelijk zijn voor allen (Encycliek laborem Excercens 1987, nr. 38)


Lees verder:

 

 

VKMO - Katholiek Netwerk | Walpoort 12 | 5211 DK | ’s-Hertogenbosch | 073 6134140 | E-mail