PDF PDF Print

Het visioen van VNBreizen, door Jos van Bussel

Final destination…

Door Jos van Bussel, directeur VNBreizen

www.vnbreizen.nl

 

“Is this your final destination…” Een veelgehoorde vraag voor hen die reizen. Een logische vraag voor diegene die hem stelt, die slechts wil weten of je in zijn land of plaats blijft of nog verder reist naar een ander bestemming. Als reisorganisator naar bestemmingen uit de katholieke traditie zou je die vraag ook kunnen beschouwen in het licht van pelgrimeren als of er zoiets kan bestaan als het reizen naar “your final destination”.

 

Pelgrims die op tocht gaan doen dat vaak omdat zij op zoek zijn, omdat zij vragen hebben over het leven of omdat zij stil willen staan bij hun leven. Mensen zijn dagelijks op weg, maar daardoor zijn ze noch pelgrim in letterlijke noch in figuurlijke zin. Pelgrim word je wanneer je op weg gaat en jouw weg mogelijk naar een doel leidt, niet zo maar ronddwalen maar stilstaan bij elke stap die je zet op weg naar iets. Juist daarom kan pelgrimeren zo zinvol zijn voor de mens van vandaag die holt en juist niet stilstaat bij elke stap die hij zet. Die zich niet realiseert dat elke stap op de weg van het leven waarde heeft en niet alleen het doel waarnaar je op weg bent van waarde is.

 

…Zomaar, in een vliegtuig, een reis naar Lourdes neem ik plaats naast een pelgrim die met onze organisatie reist, 80 jaar, reeds lang weduwe en op weg naar Lourdes. Ze is er nooit geweest, ze verlangde er reeds lang naar ooit deze bijzondere plaats te bezoeken en nu is het er dan toch van gekomen. Samen met haar parochie, mensen uit de gemeenschap waar ze reeds lang woont en leeft. Met mensen die ze kent, slechts van gezicht, wat oppervlakkig, en soms wat beter. Maar ze voelt zich thuis, ze voelt zich op haar gemak zelfs in een vliegtuig, een vervoermiddel waar ze nooit eerder mee reisde. Nog voordat het vliegtuig los van de baan kwam had ze met mij de belangrijkste zaken uit haar leven gedeeld. Met mij, die ze niet kende voor ik naast haar kwam zitten maar die slechts even haar tochtgenoot mocht zijn op weg naar die bijzondere plaats. Stil staan bij haar leven, bij vreugde en verdriet. Ze kwam niet elke zondag meer in de kerk, haar kinderen, die ze toch gelovig had opgevoed, al helemaal niet meer. Maar ze had veel met ‘haar’ moeder Maria. De kinderen waren enthousiast dat moeder had besloten eindelijk eens op bedevaart te gaan, ze hadden haar weggebracht en beloofd goed op het huis te passen en de planten te verzorgen. Daar zat ze dan boven de wolken, even alles achterlatend en reflecterend op haar leven, verlangend naar… Wellicht slechts naar dat dit soort kleine betekenisvolle ontmoetingen, naar kleine momenten voor je zelf met anderen. Momenten waaraan je thuis dikwijls niet toekomt maar waarvan je nu ontdekt hoe waardevol ze kunnen zijn….

 

Pelgrimeren was van oudsher een gelovig gebeuren; wie gelooft pelgrimeert. Dat kan het nu ook nog zijn maar het geloof hoeft niet altijd meer het vertrekpunt te zijn van een pelgrimage. Pelgrimeren kan een belangrijk instrument in het pastoraat zijn juist ook nu velen niet meer (zo frequent) in de kerk komen. Het kan gelovigen helpen op hun tocht door het leven. Het kan bindend werken voor gemeenschappen waar het instituut zelf wat minder vanzelfsprekend bindt.

 

Voortdurend leven als een pelgrim, op weg naar…, op weg naar wat. Naar een “final destination” naar het leven dat geluk brengt, naar het goede leven. Kom je daar dan ooit aan? Dat weet ik niet, dat hoeft wellicht ook niet, maar je kunt er naar verlangen bij elke stap die je zet, en juist dat verlangen naar en de hoop dat je aankomt maakt dat je gesterkt wordt de weg te gaan.

 

VKMO - Katholiek Netwerk | Walpoort 12 | 5211 DK | ’s-Hertogenbosch | 073 6134140 | E-mail