VKMO - Katholiek Netwerk

Visies & Visioenen | Het visioen van het VKMO-Katholiek Netwerk, door Pieter Hemels

Nederland bekeert zich massaal.

Door Pieter Hemels, voorzitter VKMO - Katholiek Netwerk

www.katholieknetwerk.nl

 

Als ik op sombere dagen om mij heen kijk, dan zie ik een samenleving die steeds minder samen is. De individualisering, die een paar jaar geleden nog als trend werd geduid, lijkt de structurele norm te worden. Het zorgen voor de ander is ondergeschikt aan de zorg voor Zelf. In deze schijnbaar maakbare samenleving is ‘de ander’ de foutkans van de maatschappij.

 

De maakbaarheid van de  maatschappij is een taak die opgedragen is aan de overheid, die vervolgens te weinig maakbaar maakt en derhalve onvoldoende presteert. De nieuwe economische realiteit, het feit dat wij de eerste generatie zijn waarvan de kinderen inleveren op welvaart en de teloorgang van kerk en instituties als vakbewegingen, verenigingen en het maatschappelijk middenveld maakt het sombere beeld compleet.

 

Op zonnige dagen zie ik een heel ander beeld. Steeds meer mensen leven hun leven in solidariteit, vormen verbanden en samenwerkingen en komen tot mooie daden. Zeg tegen hen dat ze mantelzorger zijn en ze zullen dat steevast ontkennen. Ze regelen zelf wat ze zelf kunnen regelen en ontlasten daarmee de overheid en andere instanties. Zij geloven in een goede samenleving, waarin menselijke waardigheid een centrale rol speelt. En werken keihard aan die mooie maatschappij.

 

Deze mensen worden gedreven door naastenliefde en spiritualiteit en laten zich op tal van manieren inspireren. Ik zie veel van deze mensen een persoonlijke invulling geven aan hun geloof en een ‘persoonlijke kerk’ bouwen. Op de zonnige dagen zie ik massaal mensen de grondbeginselen van het katholiek sociaal denken omarmen: bonum commune, subsidiariteit, solidariteit en menselijke waardigheid.

 

Dat roept de vraag op welke kant we opgaan. Belanden we in een totaal verharde maatschappij waarin geen ruimte meer is voor de ander? Of keert de wal het schip en komen we tot inkeer dat Zelf alleen kan samenleven als er sprake is van een ander? Ik zie een visioen waarin het laatste gebeurt. Dat zacht harder dan hard is. De economische ontwikkelingen leveren daar waarschijnlijk wel een positieve bijdrage aan. Het denken in ‘meer’ komt tot een einde en zal worden vervangen door het denken in ‘anders’ en ‘delen’.

 

Voor de maatschappij is dat een zegen. En voor de katholieke kerk ook. Ik voorzie niet dat de kerkbanken weer volstromen en de zijbeuken kreunen onder alle bezoekers. Wel voorzie ik dat geïnspireerde, betrokken mensen samen werken aan een mooie maatschappij. Met een zeer actief maatschappelijk middenveld, dat op een fluïde manier de tekenen van de tijd onderkent en er de dialoog mee aangaat. Een Nederland dat zich ontwikkelt tot katholiek netwerk, waarvan veel leden naar de letter beschouwd niet katholiek zijn. Maar zich wel zo gedragen. En dat is belangrijker dan die volle zijbeuk. Nederland wordt katholieker dan ooit.